Litografia kolekcjonerska na papierze czerpanym Velin de Rives, 42 x 26 cm kompozycja, oprawiona w ramę o wymiarach 63 x 47 cm;
dat. na płycie l.g. "21 III 55. VI";
Edycja francuska; wydanie limitowane 1400 egzemplarzy; napis na oprawie teki "Edisione Unica"(Edycja unikalna).
Wydawca: Cercle d'Art, Paris, wykonane przez słynne atelier Mourlot Frères.
Wydanie Éditions Cercle d'art. jest uważane za arcydzieło sztuki edytorskiej. Artysta osobiście nadzorował proces powstawania litografii, aby upewnić się, że kolory i faktura litografii idealnie oddają jego oryginalne rysunki; słynny paryski warsztat Mourlot Frères był najlepszym miejscem na świecie do tworzenia litografii artystycznych, gwarantem najwyższej jakości artystycznej litografii, które niemal nie różnią się od oryginalnych rysunków Picassa.)
(Edisione Unica- Termin ten jest deklaracją ekskluzywności. Stosuje się go niemal wyłącznie przy wydawnictwach bibliofilskich, tekach artystycznych oraz luksusowych albumach. Wydawca deklaruje w ten sposób, że ta konkretna publikacja została wydana tylko raz. Nie będzie żadnych dodruków, wznowień ani kolejnych nakładów w dokładnie tej samej formie).
Praca pochodzi z wyjątkowego wydania kolekcjonerskiego zatytułowanego „Carnet de la Californie” (Szkicownik z Kalifornii) – osobistego szkicownika Pabla Picassa, który artysta prowadził pod koniec 1955 i na początku 1956 roku. W 1955 roku Picasso przeprowadził się do wspaniałej, XIX-wiecznej willi w Cannes, zwanej La Californie. To tam powstały te szkice. Artysta zamienił wielki salon na swoją pracownię, a szkicownik jest intymnym zapisem tego, jak żył i tworzył w tym okresie. Picasso obsesyjnie rysował to, co widział wokół siebie – wielkie secesyjne okna, sztalugi, palmy za oknem i bałagan artystyczny. Wiele rysunków w tym szkicowniku – szczególnie te przedstawiające dekoracyjne okna i roślinność – jest uważanych za malarski dialog ze stylem Matisse’a. Picasso powiedział kiedyś: „Kiedy Matisse umarł, zostawił mi swoje ogrody”.
Na wielu szkicach występuje „Kobieta w stroju tureckim Odaliska”- odniesienie do klasycznego motywu odaliski, która dla wielu artystów była uosobieniem egzotyki, tajemnicy i zmysłowości Wschodu. Całą serię odalisek namalował Henri Matisse. Dla niego były one pretekstem do zabawy kolorem, wzorami tkanin i dekoracyjnością wnętrz. Picasso, będąc pod wielkim wpływem Matisse'a, często malował swoją ostatnią wielką miłość, muzę, i swoją drugą żonę .Jacqueline Roque, właśnie w pozie odaliski lub w stroju tureckim.
