litografia japońska/druk płaski, papier, 25x34 cm
Yamamoto Shōun (1870 - 1965), znany również jako Matsutani Shōun, był japońskim projektantem, malarzem i ilustratorem. Urodził się w Kōchi w prefekturze Kōchi, w rodzinie strażników shōguna i otrzymał imię Mosaburō. Jako nastolatek studiował malarstwo w szkole Kanō z Yanagimoto Doso i Kawada Shoryu. W wieku 17 lat przeniósł się do Tokio, gdzie studiował malarstwo nanga u Taki Katei. W wieku 20 lat został zatrudniony jako ilustrator w „Fugoku gaho”. W swojej późniejszej karierze Shōun tworzył głównie obrazy. Zmarł w 1965 roku, w wieku 96 lat. Oprócz ilustracji litograficznych do czasopism, Shōun jest najbardziej znany ze swoich drzeworytniczych odbitek pięknych kobiet i humorystycznych druków shikishiban. Jego sztuka jest uważany za pomost między ukiyo-e i shin-hanga, a kariera obejmuje okresy Meiji (1868-1912), Taishō (1912-1926) i Shōwa (1926-1989).
Fuzoku Gaho to pierwszy japoński magazyn graficzny i główne czasopismo badawcze poświęcone zwyczajom społecznym. Prawdziwa graficzna encyklopedia niedawnej przeszłości. Pierwszy numer Fuzoku Gaho został wydany w 1889 r. przez wydawnictwo Toyodo i był sprzedawany przez 27 lat, aż do 1916 r. Był to pierwszy magazyn graficzny wyprodukowany w Japonii i jest również znany jako główne źródło do badania zwyczajów i obyczajów społecznych. Łącznie wydano 518 numerów obejmujących treści dotyczące trendów i warunków społecznych i kulturowych w okresach Edo, Meiji i Taisho; zwyczaje, historia, literatura, rzeczy / przedmioty i sprawy, geografia (regionalna i światowa), wojna i katastrofy. Początkowo artykułom towarzyszyły ilustracje litograficzne, które później zostały zastąpione fotografiami, dzięki czemu magazyn nabrał cech ilustrowanej encyklopedii dotyczącej zagadnień związanych z okresem wczesnonowożytnym i nowoczesnym. Publikacje zawierały specjalne serie, takie jak szereg meisho zue (ilustrowanych przewodników po słynnych miejscach), w tym Shinsen Tokyo Meisho Zue, Yokohama Meisho Zue i Kyoto Meisho Zue, a także dodatkowe wydania jednotematyczne, takie jak Seiro Zue (dziennik fotograficzny z wojny rosyjsko-japońskiej) i Tokyo Kangyo Hakurankai Zue (Narodowe Wystawy Przemysłowe w Tokio). Te wydania często służyły jako samodzielne źródła do badań i studiów.