Walka z pożarami dla użytku miast mniejszych, gmin, dworów, wsi i osad - napisał inżynier Józef Tuliszkowski, Warszawa 1909, nakładem autora, drukarnia i litografia Jana Cotty w Warszawie, f. 15,5x22,5cm, s. 242, [1], X, KOMPLET kolorowych tablic - 5, RZADKIE
oprawa wtórna [płótno] zachowane lico oryginalnej oprawy broszurowej [przycięte i naklejone na lico płóciennej oprawy], przedarcie strony tytułowej, miejscowe zabrudzenia, przedarcie strony 29/30, poluzowany blok książki z pojedynczymi stronami/tablicami luzem
Józef Tuliszkowski [1867-1939]– polski inżynier, wybitny specjalista w dziedzinie pożarnictwa i jeden z głównych twórców nowoczesnej ochrony przeciwpożarowej w Polsce, podpułkownik saperów Wojska Polskiego. Urodził się 4 lutego 1867 roku w Radziwiłłowie na Wołyniu. Studiował na Politechnice Ryskiej, gdzie uzyskał tytuł inżyniera mechanika budowy maszyn oraz specjalisty w zakresie pożarnictwa i budownictwa. Już podczas studiów związał się z Ochotniczą Strażą Pożarną w Rydze, zdobywając praktyczne doświadczenie na kolejnych szczeblach służby. Pracował następnie m.in. w straży ogniowej w Rydze i współorganizował ochotniczą straż pożarną w Kijowie. Po przeniesieniu się w 1903 roku do Warszawy rozwijał kontakty z europejskimi środowiskami pożarniczymi oraz zajmował się modernizacją sprzętu strażackiego – udoskonalał m.in. sikawki i drabiny, opracował także własne rozwiązania kasku, hełmu dymowego oraz elementów wyposażenia strażaków. Szczególne znaczenie miała jego działalność szkoleniowa i organizacyjna. Propagował budownictwo niepalne, zakładał ochotnicze straże pożarne i prowadził szkolenia z zakresu bezpieczeństwa. W latach 1910–1915, pracując dla Centralnego Towarzystwa Rolniczego, odwiedził około 700 miejscowości, szerząc wiedzę o zapobieganiu pożarom. W latach 1915–1918 był komendantem Warszawskiej Straży Ogniowej, którą reorganizował i modernizował, wprowadzając m.in. pierwszy samochód pożarniczy. Po odzyskaniu niepodległości uczestniczył w tworzeniu ogólnopolskiego systemu ochrony przeciwpożarowej. Był również oficerem Wojska Polskiego – posiadał stopień podpułkownika w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Za udział w walce przeciw okupantowi niemieckiemu w 1918 roku został odznaczony Krzyżem Walecznych. Tuliszkowski pozostawił znaczący dorobek naukowy i popularyzatorski. Napisał około 30 książek, w tym pionierski podręcznik „Walka z pożarem” (1909) oraz siedmiotomową „Obronę przed pożarami”, a także ponad 130 artykułów fachowych. Zmarł 26 stycznia 1939 roku w Warszawie. Jego zasługi upamiętnia m.in. Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego, a od 1993 roku przyznawany jest również Honorowy Medal jego imienia.
