XIX wiek - Współoprawione 2 Książki - Józef Kalasanty Szaniawski (1764 Kalwaria Zebrzydowska - Lwów 1843) - 1805 - Rady przyjacielskie - Warszawa & Filip Neriusz Golański (1753 Kraków - Wilno 1824), 1808 - O Wymowie i Poezji - Wilno (Bibliofilstwo, Filozo

Wymiary: 21 x 13 x 7 cm
Współoprawione dwie publikacje. „Rady przyjacielskie młodemu czcicielowi nauk i filozofii...” Józefa Kalasantego Szaniawskiego to klasyczne dzieło polskiej myśli filozoficznej i pedagogicznej, wydane po raz pierwszy w 1805 roku w Warszawie (wznowione w 1823 we Lwowie). Autor wskazuje w nim drogę do „prawdziwego i wyższego oświecenia”, łącząc nauki humanistyczne z filozofią.
Wg Teresy Kostkiewiczowej “Dzieło Golańskiego O wymowie i poezji (I wyd. Warszawa 1786) było pierwszą u nas publikacją, zawierającą całościowy wykład poglądów na istotę twórczości słownej, jej źródła, cele i kształt stylistyczny. Wersja pierwszej edycji została następnie poddana poprawkom i dopełnieniom i pełniejszy kształt traktat otrzymał w drugim wydaniu (II wyd. Wilno 1788), ono też stanowi podstawę prezentacji poglądów autora. Golański wychodzi od retorycznej koncepcji jej podziału na wymowę i poezję, w części poświęconej wymowie odwołuje się do klasycznych teorii Cycerona i Kwintyliana, respektuje tradycyjne rozróżnienie trzech typów wymowy (pochwalna, doradcza, sądowa, kanoniczną koncepcję kompozycji mowy, wyróżnia trzy rodzaje stylu oraz podnosi rolę figur retorycznych jako środków wymowy”.
Stan jak na zdjęciach.
Józef Kalasanty Szaniawski (1764–1843) – polski filozof, publicysta i działacz polityczny okresu oświecenia i wczesnego romantyzmu. Urodził się w 1764 roku. Studiował filozofię i nauki przyrodnicze, pozostając pod silnym wpływem myśli oświeceniowej, a szczególnie filozofii niemieckiej, w tym Immanuela Kanta. W początkowym okresie działalności związany był z kręgami postępowymi i reformatorskimi schyłku Rzeczypospolitej.
W czasie wojen napoleońskich i istnienia Księstwa Warszawskiego pełnił funkcje urzędnicze, uczestnicząc w życiu politycznym i intelektualnym kraju. Po upadku Napoleona związał się z administracją Królestwa Polskiego pod panowaniem rosyjskim, gdzie pełnił m.in. funkcję cenzora. Jego działalność w tym okresie, zwłaszcza jako urzędnika odpowiedzialnego za kontrolę publikacji, była oceniana negatywnie przez współczesnych. Jako pisarz i myśliciel zajmował się filozofią, pedagogiką oraz zagadnieniami moralnymi i społecznymi. Publikował prace o charakterze dydaktycznym i refleksyjnym, przyczyniając się do rozwoju polskiej myśli filozoficznej przełomu XVIII i XIX wieku.
Zmarł w 1843 roku. Jego postać pozostaje ważna dla zrozumienia przemian intelektualnych i politycznych w Polsce w okresie od schyłku Rzeczypospolitej po czasy Królestwa Polskiego.
Filip Neriusz Golański (ur. 1753 Kraków, zm. Wilno 1824) był polskim duchownym katolickim, pijarem, pedagogiem i pisarzem epoki oświecenia. Urodził się w 1753 roku w rodzinie szlacheckiej. W młodym wieku wstąpił do zakonu pijarów, który zajmował się głównie edukacją młodzieży. Po ukończeniu studiów zakonniczych został nauczycielem i szybko zyskał opinię wybitnego pedagoga. Największą rolę odegrał jako reformator edukacji – był zwolennikiem nowoczesnych metod nauczania, inspirowanych ideami oświecenia. W swojej działalności dydaktycznej kładł nacisk na rozwój myślenia logicznego, moralności oraz praktycznych umiejętności uczniów.
Golański był również autorem podręczników i prac pedagogicznych. Jego najważniejsze dzieło to „O wymowie i poezji” (1786), w którym omawiał zasady retoryki i literatury, starając się dostosować nauczanie do współczesnych mu potrzeb kultury i języka polskiego.
Po kasacie zakonu pijarów w 1780 roku kontynuował pracę nauczycielską i działalność publicystyczną. Był związany z Komisją Edukacji Narodowej – pierwszym w Europie ministerstwem oświaty. Zmarł w 1824 roku, pozostawiając po sobie znaczący wkład w rozwój polskiej pedagogiki i języka literackiego.