Machczyńska Antonina, Pobudka. Opowiadania dla dorastającej młodzieży. Cz. I-II [1909]

Tytuł: Pobudka. Opowiadania dla dorastającej młodzieży. Cz. I-II.

Autor: Antonina Machczyńska (1837-1919) [pisarka, pedagożka i działaczka oświatowa, współzałożycielka pierwszego żeńskiego seminarium nauczycielskiego we Lwowie, orędowniczka kształcenia kobiet].

Wydawca: Lwów, Polskie Towarzystwo Pedagogiczne.

Rok wydania: 1909.

Format: 23 cm.

Objętość: 61, 47 s.

Oprawa: Okładka papierowa wydawnicza.

„Pobudka" to zbiór opowiadań dla dorastającej młodzieży, wydany we Lwowie w 1909 roku przez Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. Prezentowany wolumin łączy obie części dzieła. Książka zamyka długą drogę pisarską autorki, która od połowy XIX wieku tworzyła literaturę wychowawczą dla młodego czytelnika. Wcześniej ogłosiła m.in. „Szkółkę wiejską" (1856) i „Powieści dla młodocianego wieku" (1868). Lwów był wówczas głównym ośrodkiem legalnego polskiego szkolnictwa i piśmiennictwa pedagogicznego pod zaborami. Wydawnictwa towarzystw nauczycielskich dostarczały tam lektur szkolnych i domowych, a sama Machczyńska przez trzydzieści lat współtworzyła to środowisko.

Antonina Machczyńska urodziła się 19 lutego 1837 roku w Płocku jako córka sędziego apelacyjnego Marcelego Apolinarego. Kształciła się w domu i na warszawskiej pensji E. Guérin, gdzie duży wpływ wywarł na nią Stanisław Jachowicz. Debiutowała wierszami w 1854 roku. Jej pierwszą książkę, „Szkółkę wiejską" (1856), przychylnie ocenili Joachim Lelewel i Aleksander Jełowicki. W latach 1860-1866 przebywała w Paryżu u Czartoryskich w Hotelu Lambert i uczyła języka i literatury polskiej w tamtejszym Instytucie Panien Polskich. W 1871 roku współtworzyła we Lwowie pierwsze żeńskie seminarium nauczycielskie i do 1900 roku była w nim starszą nauczycielką języka polskiego. Zakładała bursy i stowarzyszenia wspierające kształcenie kobiet, a w latach 1913-1914 redagowała dodatek „Świt dla Kobiet Pracujących". Napisała m.in. „Młodą nauczycielkę" (1863), „Rzut oka na literaturę pedagogiczną i ludową niewieściego pióra w Polsce" (1894) oraz „Kobietę polską" (1912). Zmarła 9 maja 1919 roku w Krakowie.

Proweniencja: na karcie przedtytułowej odręczna dedykacja piórem. Brak innych zapisów własnościowych i pieczęci.

To komplet obu części późnego zbioru opowiadań pionierki polskiej pedagogiki kobiecej. Pozycja dla badaczy literatury dla młodzieży i piśmiennictwa pedagogicznego, historii edukacji kobiet oraz zbieraczy lwowskich druków oświatowych.

Blok kompletny, lecz luźny - odchodzi od oprawy i wymaga zabezpieczenia introligatorskiego. Papier z naturalnym zażółceniem właściwym dla tanich wydawnictw oświatowych tego okresu. Okładka papierowa wydawnicza ze śladami użytkowania.

ID Katalogowy: 13989x1-23-A-X