SKARGA Piotr X., Kazania na Niedziele y Święta całego Roku.

Kazania na Niedziele y Święta całego Roku. 

Teraz znowu trzeci raz w druku podane: z przydaniem wykładu na poczatek ewangeliey Jana ś. Dwa są przy nich Regestry. Jeden do nauk na zmocnienie Katolickiey wiary: A drugi  do naprawy Obycziow służący. Za dozwoleniem Stárszych. Cum Gratia & Priuilegio S. R. M. (Wyd. 3). W Krakowie 1602. W Drukárniey Andrzeiá Piotrkowczyká, Roku Páńskiego (31 x 21,5 cm), k. [4], s. 660, k. [6], karta tyt. w drzeworycie, verso Orzeł Biały, opr. psk. wtórna. 
(Estr. T. 28). Trzecie wydanie jednego z najważniejszych dzieł Piotra Skargi, jezuity, kaznodziei królewskiego Zygmunta III Wazy i jednej z najwybitniejszych postaci polskiej kontrreformacji. Monumentalny zbiór kazań przeznaczonych na wszystkie niedziele i święta roku liturgicznego, będący zarazem jednym z najznakomitszych przykładów polskiej prozy religijnej przełomu XVI i XVII wieku. Pierwsze wydanie ukazało się w Krakowie w 1595 r., drugie, wydano w 1597 r. i wzbogacono m.in. o Kazania sejmowe oraz kazanie na pogrzebie Anny Jagiellonki. Edycja z 1602 r. zachowuje rozbudowany charakter poprzedniej edycji, a w tytule podkreślono dodatkowo „wykład na początek Ewangelicy Jana św." oraz dwa rozbudowane indeksy: pierwszy służący odnajdywaniu nauk dotyczących umocnienia wiary katolickiej, drugi zaś - „do naprawy obyczajów". Są one bardzo charakterystycznym elementem użytkowego charakteru książki: miała być nie tylko lekturą, lecz także praktycznym repertorium dla kaznodziei i czytelnika. Wydanie to jest szczególnie interesujące również z punktu widzenia historii polskiej myśli politycznej i społecznej. Kaznodziejstwo Skargi nie ograniczało się bowiem do wykładu zasad religijnych. W swoich rozważaniach poruszał kwestie moralności publicznej, obowiązków wobec państwa, powinności władcy i poddanych, kondycji Rzeczypospolitej oraz zagrożeń wynikających z upadku obyczajów. Jego pisarstwo stało się jednym z najbardziej charakterystycznych głosów polskiej kultury kontrreformacyjnej. Pod względem typograficznym wydanie z 1602 r. jest również bardzo interesujące. Druk wyszedł z oficyny Andrzeja Piotrkowczyka, jednej z najważniejszych krakowskich oficyn przełomu XVI i XVII wieku. Ślady zawilg. i niew. zaplam., dwie karty poprzedzajace kartę tytułową zapisane odręcznie, na odwrocie ostatniej karty wczesne zapiski, ostatnia karta z podklejonym marginesem, pieczęcie własn. Oprawa XVIII-wieczna?, grzbiet z niew. ubytkami, pęknięcie przy grzbiecie. Bardzo rzadkie.