Olej na płótnie, sygnowany i datowany l.d. „K. Borzym Belina 1921”, na krośnie nalepka wystawowa.
Wymiary w ramie: 110,5 x 90,5 cm ( 101x81 cm)
Kazimierz Belina Borzym ( 1884 - 1968 Warszawa) – artysta, malarz. Syn Juliana i Florentyny z Obniskich. Reprezentował szkołę realistyczną. Był związany z grupami Pro Arte i Zachęta. W latach 1904–1906 studiował w Szkole Rysunku im. W. Gersona w Warszawie, następnie w latach 1906–1910 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i w Szkole Simona Hollósy'ego w Monachium (1910-14). Wraz z 21 artystami starszego pokolenia (takimi jak: A. Austen, Z. Badowski, M. Czepita, W. Wankie, M. Wawrzeniecki, H. Weyssenhoff) oprotestował w 1921 roku wystawę formistów w Zachęcie. Przed II wojną światową był profesorem malarstwa i rysunku w Gimnazjum Męskim im. Jana Zamoyskiego przy ul. Smolnej 30 w Warszawie. Po wojnie zaliczano go, obok Michała Borucińskiego i Janusza Janowskiego, do tradycjonalistów, portrecistów i pejzażystów akademickich, którzy kontynuowali w czasach socrealizmu tradycje międzywojenne. Pewnego rodzaju wyłomem w twórczości Borzyma jest obraz „Przysięga prezydenta Bieruta” (1951), znajdujący się obecnie w Muzeum Zamoyskich w Kozłówce. Borzym uprawiał głównie malarstwo olejne. Był portrecistą (autoportret, autoportret z córką Hanną, portrety m.in. Żony, Matki, W. Bobrowskiej, H. Chatizow, J. Perkowskiej, D. Suchodolskiej, M. Suchodolskiej, J. Suchodolskiego, I. Ścigalskiej, K. Zielińskiego, a także „Św. Teresa z krucyfiksem i bukietem róż” – kościół w Zgłowiączce). Malował też pejzaże i martwe natury („Żniwa w górach”, „Zima”, „Peonie”) „Chryzantemy” i.in. W Sieradzu, w kościele Św. Stanisława, znajdują się cenne malowidła Borzyma wykonane w 1910 roku na 500-lecie bitwy pod Grunwaldem. Nagrody: 1934 – Medal Brązowy Wystawy Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP), 1936 – Nagroda „Kuriera Warszawskiego”, 1937 – Medal Srebrny Wystawy Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP), 1950 – Srebrny Krzyż Zasług, 1962 – Nagroda Jubileuszowa Ministerstwa Kultury i Sztuki.
