Warsztat jednego z najbardziej znanych malarzy domowych (poza wytwórnią) tzw. Hausmaler, F. J. Fernera; dekoracja kobaltowa ok. 1730-40 Miśnia, dekoracja naszkliwna Fernera ok. 1745, Filiżanka z dekoracją orientalną i europejską; sygnatura: miecze kobalto

wymiary - wys. 4,5 cm, śr. 7,8 cm;

Dekoracja czarki jest porównywalna w warstwie przedstawienia z czarką przechowywaną w zbiorach Muzeum na Wawelu (patrz: M. Piątkiewicz-Dereniowa, Porcelana miśnieńska w zbiorach wawelskich, Kraków 1983, pozycja 102 oraz dodatkowy opis na str. 214); dekoracja podszkliwna kobaltowa w typie japońskich motywów Imari, podkreślane grubo złotym konturem; dekoracja malowana naszkliwnie czerwienią żelaza z akcentami jasnego żółcienia, zieleni i brązu częściowo uzupełniana w motywy kobaltowe, częściowo wypełnia wolne pola dekoracją w typie europejskim - elementy architektury, kwiatów, zwierząt; bogate złocenia bordiury i ucha. Na odwrocie spodka koncentryczne kobaltowe paski. Czarka stanowi typowy przykład twórczości tzw. malarzy domowych (Hausmaler) która odegrała doniosłą rolę w dziejach manufaktur europejskich, również miśnieńskiej. Malarze ci korzystali z niezdobionych lub tylko dekorowanych kobaltem wyrobów wytwórni i w domowych warsztatach zdobili je naszkliwnie i wypalali, sprzedając następnie ową pocelaną na własną rękę. Szczegóły biograficzne dotyczące Fernera nie są znane. Pozostawił po sobie dwa sygnowane dzieła: czarki przechowywane w muzeach w Dreźnie i Berlinie. Ich styl malarski jest jednak tak dalece indywidualny, że identyfikacja innych prac nie stwarza wątpliwości.” . Rzadkość na rynku antykwarycznym. Podobne filiżanki w zbiorach Muzeum Narodowego W Warszawie (nr. Inw. SZC 2725/1 MNW, 43638/1 MNW); Wystawa w Pałacu Bojadła - której przedmioty są przedmiotem obecnej aukcji - zorganizowana została dla upamiętnienia 300-lecia rozpoczęcia w latach 1723-4 pierwszej fazy budowy budynku skarbca Gruenes Gewoelbe będącego częścią zbiorów sztuki gromadzonych przez Augusta II, potem w dyspozycji Augusta III. Projekt skarbca był pod specjalną pieczą Króla, gdyż wnosił swoje poprawki do projektowanej budowli (zachował się rysunek II fazy budowy - planu przyziemia z odręcznymi uwagami Augusta II datowany na Warszawa 1727). W 1723-4 w Bojadłach stał dwór Wenzla von Kottwitza, generała i barona cesarskiego, który spłonął w 1732, kiedy to zakończono budowę Skarbca Augusta II