Feliks Nałęcz Cichocki, PIERWSZA TROSKA, 1898

53,3 x 37,8cm - olej, płótno

sygn. l.g.: Feliks Cichocki | z Warszawy 1898 r

Na odwr. owalny stempel składu przyborów malarskich P. Aprin w Paryżu; poniżej (czarną farbą): Podole Mytnik 1898 roku | malował Feliks Cichocki | z Warszawy; ponadto na dolnej listwie ramy pieczęć z nr. odnoszącym się do wielkości podobrazia: 37.

 

Obraz reprodukowany:

– „Wędrowiec“, 1904, nr 42, s. 301 (Pierwsza troska).

 

Feliks Nałęcz Cichocki, ceniony reprezentant polskiego realizmu końca XIX wieku, zdobył gruntowne wykształcenie na akademiach sztuk pięknych w Krakowie, Monachium i Paryżu. W jego twórczości dominuje malarstwo rodzajowe, a doskonałym tego przykładem jest Pierwsza troska z 1898 roku. Dzieło to, ukazujące z humanistycznym zacięciem i emocjonalną głębią scenę z życia codziennego, skupia się na intymnym momencie. Przedstawia ono chwilę refleksji lub troski, wyrażoną subtelnym spojrzeniem i gestem maleńkiego bohatera, który uczy się odpowiedzialności.

Pierwsza troska prezentuje typowe cechy malarstwa Cichockiego: niewielki format, precyzyjny rysunek, realistyczną kompozycję, miękki światłocień oraz narracyjny charakter sceny. Uznanie, jakim Cichocki cieszył się w swojej epoce, potwierdza reprodukcja Pierwszej troski na łamach warszawskiego tygodnika „Wędrowiec” w 1904 roku oraz obecność dzieła w cyfrowych zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Choć artysta pozostał nieco w cieniu bardziej znanych współczesnych mu twórców realizmu i akademizmu, jego prace, takie jak Pierwsza troska, stanowią ważny przykład podejmowania przez polskich artystów końca XIX wieku tematyki społecznej i psychologicznej w sposób intymny, a zarazem uniwersalny, promując wartości związane z rodziną, uczuciowością i codziennością.

 

Feliks Nałęcz Cichocki (Warszawa 1861 - Warszawa 1921) pochodził z rodziny malarzy, którzy tworzyli obrazy dla kościołów z okolic Opatowa. Uczył się w Warszawie w Klasie Rysunkowej Gersona i Kamińskiego w latach 1880-1884. Następnie podjął studia w Krakowie w Szkole Sztuk Pięknych u Leopolda Löfflera, zaś w latach 1885-1888 w akademii monachijskiej u J. C. Hertericha i O. Seitza, skąd wyjechał do Paryża do Akademie Julian, gdzie naukę pobierał pod kierunkiem A. W. Bourguereau i T. Robert-Fleury. Po powrocie do kraju w 1891 osiadł w Warszawie, skąd wyjeżdżał na Podole, by malować sceny ludowe i portrety tamtejszych mieszkańców. Malował zazwyczaj obrazy małego formatu, sceny rodzajowe, portrety, obrazy o treści religijnej, ale także malowidła ścienne do kościołów w Pułtuskiem oraz rysunki do reprodukcji w "Tygodniku Ilustrowanym".