Litografia; papier Casteljoux (350g); 30 x 24 cm w świetle passe – partout o wym. 37 x 30 cm; druga edycja z 1970 r. na licencji Marina Picasso Foundation wydana przez Edito Service, Geneva, Szwajcaria.
W 1931 roku, słynny marchand Ambroise Vollard, zasugerował a
w 1936 r. zlecił, aby Picasso zilustrował „Historię natury, ogólną i
szczegółową” Georges’a-Louisa Leclerca, hrabiego de Buffon (1707–1788),
pierwotnie wydaną w czterdziestu czterech tomach w latach 1745–1804. Picasso,
który był miłośnikiem zwierząt, zaczął tworzyć ryciny ilustrujące fragmenty
„Historii naturalnej” Buffona w pracowni graficznej Rogera Lacourière’a.
Pierwszy raz Picasso zastosował technikę akwatinty cukrowej, która pozwalała mu
uzyskać szerszą skalę szarości. Po nagłej śmierci wydawcy w wypadku
samochodowym w 1939 roku, tych 31 rycin zostało opublikowanych w całości
dopiero w 1942 roku, w nakładzie 226 egz., dzięki jego następcy, Martinowi
Fabianiemu oraz pomysłowi Lacouriere’a, aby do druku Buffona wykorzystać papier
pozostały z druku „Suite Vollarda” z powodu niedoboru papieru w czasie wojny.
Picasso wybrał te zwierzęta, które wpadły mu w oko ilustrując je według własnych pomysłów. Pracował głównie w technice akwatinty, którą doskonalił przez ostatnie dwa lata (technika ta pojawia się po raz pierwszy na planszy ze stycznia 1934 roku, „Femme nue assise et trios têtes barbues”, Bloch 216).
Zwierzęta, które Picasso przedstawił na swoich tablicach do Eaux-fortes originals pour les texts de Buffon, pozostają jednymi z najwyższych poziomów osiągnięć w technice akwatinty cukrowej w historii grafiki. Równie ważne jest to, że „te zwierzęta mają wielki urok: wśród nich jest komiczny, pędzący struś, przyjazna małpa wyciągająca łapę, baran pozujący z wielką delikatnością i kot, który zdaje się niemal mruczeć” (Wye, s. 87). Zwierzaki Picassa zachwyciły publiczność ”Buffon – Picasso” tak bardzo, że ta księga, mimo czasu wojny została bardzo szybko wyprzedana.
Druga edycja powstała dopiero w latach 70-tych w technice litografii, dzięki zgodzie i licencji Marina Picasso Foundation wydanej przez Edito Service, Geneva, Szwajcaria i z tej edycji pochodzi przedmiotowa litografia.
Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.
Literatura:
- Brigitte Baer „Picasso the Printmaker: Graphics from the Marina Picasso Collection”, Dallas Museum of Art, 1983, s. 102
- Deborah Wye „A Picasso Portfolio: Prints from the Museum of Modern Art, New York”, 2010, s. 87
- Gary Tinterow „ Ambroise Vollard, Patron of the Arts. Nowy Jork”, Metropolitan Museum of Art, 2006, s. 113).
Prezentowane ramy nie stanowią oferty handlowej.
